svansesverden

Lenge sidan eg har hatt ein slik sondag... Eller egentleg er det ikkje så veldig lenge sidan, men det skjer litt oftare nå en det har gjordt de 3 siste åra. Følelsen av å vere lettere overkjørt. Føler deg svolten, men ingenting fristar og hovudet er tungt som bly. Vil helst berre sove, men orkar liksom ikkje sove meir... Nokon som skjønnar reknestykjet?

Eg var på fest i jår....

Akuratt som i gode "gamle" dagar var me ein heil gjeng samla på Haugli, kosa oss med god mat og ein dram. Eg kjenner eg ikkje er heilt klar for ein flørt enda, så det er veldig godt å berre tulle og prate med gamle venner. Berre ha det morsomt! Det er blant anna snakk om venner eg delvis mista kontakten med da eg var sammen med Jo, og det er så godt å kjenne att de er akuratt de samme gode personene de alltid har vore! Gode venner gjer definitivt singellivet mindre ensomt!
I dag har derfor tiden gått til å berre slappe av å sjå på tven og pusle med diverse på datan. Det endte med att eg lagde meg ny header på bloggen. Sjølv om det ikkje er så lenge sidan eg bytta, så har eg eit naturleg stort behov for å fornye det meste i livet mitt om dagen.

Nå vil eg pakke saman datan, tusle over gardsplassen og nyte roen i leiligheita. Der har eg innreid på ein slik måte att eit eiga, avskjerma soverom er utbytta til fordel for å ha senga i stova slik att eg kan krulle meg saman onde dyna og sjå på tv . Leiligheita er møblert kun etter hensyn til kva eg føler er behageleg og kva som passar meg. Ikkje etter kva som er normalt eller kva andre tykjer! Kjempegodt!! Har planer om å legge ut noko bilder av min nye "heim" etterkvart slik att de kan sjå att det er ikkje er noko problem å bu oppå fjoset. Det er faktisk ganske kosleg, tykjer eg vertfall...

Ha ein fortreffeleg aften!
~Svanse~

Endeleg vil både internett og blogg.no samarbeide med meg!

Eit nytt kapittel i mitt liv har begynt. Er eg klar for det? Har ingen anelse!! Men må man, så må man. Etter 3 år som kjæreste og samboer, så er det nå over. og eg har flytta ut. Eg har vore gjennom tårevåte, søvnlause netter og perioder der eg er fullt fortrolig med att dette var til det beste. Humøret er svingande og eg er så utruleg sliten. Nokon gonger er savnet så stor, sårt og vond att eg skulle ønskje eg aldri møtte Jo å kom så langt att eg skapte meg eit liv på Blankenborg. Eg savner huset, gården, Løkky, sauene og generelt heile livet eg hadde oppe på den flotte hylla ved Vågåvatnet. Men kunne eg gå attende i tid å gjere heile forholde ugjordt og slette alt det vonde, så vil eg samtidig også slette alt det fine og minneverdige! Det fine huset eg var med å skape, erfaringa eg fekk og gleden ved å ha sauer rundt meg igjen. Alt det koslige og artige me fant på sammen. Festivaler me reiste på sammen, spontantur til Pers hotell, turen til Dyreparken i sommer sammen med Simen og Mina og gleden over å vorte kjent med mange nye mennesker gjennom de 3 åra. Latter, tull og alvor både i kvardagen og ved spesielle anledningar. Det er så mykje som er verdt og ta med seg vidare i livet, så utruleg mange gode minner.

Derfor sit eg her no, i mi eiga vesle krypin i Skogbygda. Atter ein gong heimatflytta til mamma, på eit vis. Litt godt også, rå meg sjølv. Eg har liksom greid å skape ein slags heim for meg sjølv her i leiligheita på fjoset. Til tross for att det eg har å hjelpe meg med er eit lite te-kjøken og eg må inn i hovedhuset for å finne eit skikkeleg bad.. Eg har så eg greier meg, vertfall for ei stund, til eg finn ut kva som skal skje vidare i mitt liv. Ensomheten gneg enda til margen, men det går vel over... Eg har sakte men sikkert begynt å bygge sammen livet mitt igjen. Men sjølv om eg føler att ting liksom er på rett kjør nå, så er eg livredd for att den skal bli knust enda ein gong. Kjenner eg er litt redd og usikker.

Det mest spesielle med situasjonen er att da eg endeleg greide å gravlegge bitterheten eg hadde ovenfor Jo, så er det så att om Jo ikkje lengere vil være min kjæreste og samboer, så er han fortsatt ein god venn og ein viktig del av livet mitt. Ein venn eg ikkje vil miste!! Me har faktisk funne ut att me har eit bedre forhold nå, en da me var sammen. Me har vorte enige om att me passar bedre sammen som gode venner en som kjærestar, og det har letta savnet etter Jo mykje. Eg har ikkje mista Jo, me har berre omdefinera forholdet vårt og funne noko som fungerar bedre. Men eg må innrømme att eg fortsatt savner følelsen av å høyre heime ein plass. Ha ein kjæreste, ein heim og ei klar framtid. Savnar Løkky-gutten og sauene. Savnar å stulle i huset og vere husmor. Alle planane og draumane eg hadde.

Moglegheita kjem vel attende til meg og eg har atter ein gong vorte flink til å drøyme. Eiga hus eller leilighet ligg enda langt fram i tida, må ordne meg ein fast jobb først. Men eg har fortsatt mine 3 ursauer som etterkvart skal få plass her på gården sjå mamma. Eg har også tinga meg kvalp. Sjølv om ingen hund kan måle seg med Løkky, så skal det bli fint å få ein eigen liten tass som kan ta plass i hjertet mitt, akkuratt der rett ved sidan av Løkky. Jah... Ting ordnar seg, og det er ljos i enden av tunellen.

Liten trøst, men: Det som ikkje tek livet av ein, gjer ein sterkare...

~Svanse~

Detta skal opp på veggen, med eit håp om att det aldri bli gløymt...

Kjem sterkare attende ved ei seinare anledning....

~Svanse~

Ja da er påska over oss... Dårlig skifør i år også, å eg bryr meg ca like hardt i år som i fjor. Skulle putte eit par bokser med snipper i frysaren i ettermiddag, i same slengen fekk eg helse på de flotte skine eg kjøpte meg for eit par år sidan. De står fortsatt parat nede i kjellaren, og eg skjønte det som att de ikkje hadde noko problem med å stå eit par år til. Så da skal de få lov til det.... Ski er langt i fra min store lidenskap. Eg var veldig ivrig da eg jobba som lærling på ungdomsskulen (Det var da eg kjøpte nye...) men da høyrer det med i historien att eg fekk timebetalt for å vera med.

Påske utan skiføre = null problem!

Det som plagar meg er att det vart så inni #¤%"/# kaldt når påska kom! Kva skjedde med den fine våren me hadde? Sola, mildvær og mengder med energi!
Nå er det svin kaldt og stri vind!! :-O
Da snøen kom dalande i gjår, å på toppen av det heile la seg som eit kvitt teppe på den fine og bare bakken, da vart eg sur!! Fy flate så unødvendig!!!
Heldigvis låg det ikkje lenge. Men kulda er her fortsatt! Og vind... Fysj...

Men våren titter vel innom igjen. Eg har håpet enda! Sjølv om eg kjenner att eg ikkje er så sprudlande og energifylt som eg har vore... Kan ha noko med været å gjera, kan ha noko med triste hendelser og gjera... Kven veit... Kansje det er ein blandig av heile sulamitten!! Uansett så kan ein ikkje gjera anna enn å vende fokuset framover og ta med seg sjølv, og ikkje minst sårbare venner med seg inn i framtida! Tunge bakkar må bestigast, men sammen skal me klare det! <3

Ha ein fin påskemandag!

~Svanse~

Slit fortsatt med min vesle influensa, har slitt med den eit par dagar no. Men eg har liksom ikkje vore i så dårleg form att eg berre vil ligge rett ut, derfor har eg brukt tida på å stulle med diverse heime for å få tida til å gå. Men det endar med att kvelden inntreffer med kraftig hodepine og eg er heilt tappa for energi.  Derfor bestemte eg meg for att i dag skal eg ikkje gjera noko som helst anna en å ligge/sitte på sofaen å slaffe fullstendig, å nå kjedar eg livet av  meg... Men skal eg bli frisk, så må eg berre slappe av under pledd å drikke te. All energi som kroppen min har, skal i dag brukes til å heale seg sjølv! Så det så!!!

Men mitt i kjedsomheten kom eg på att det er veldig lenge siden eg har bytta header på bloggen. Så nå var det gjordt... Håpar den fall i smak...

Ha ein fin dag alle sammen!

~Svanse~

BTW: Eg har alltid brukt picnik når eg skal lage header, men nå skal den sida leggast ned!! Nokon som har eit tips på andre enkle og fine sider eg kan bruke?? 

Tiden er vel inne for ei lita oppdatering.

Eg er så full av energi om dagen, så det meste blir bortprioritert til fordel for utetid! Gardsplassen er delvis rydda, nokon påskeliljer har fått plass utanfor døra, planer og draumar om vidare forming av...øøø....la meg kalle det hageanlegg, er under utvikkling. Eg har så mange fine bilder i hovudet om korleis det heile skal sjå ut. Å la meg formulere det på denne måten: Eg trur eg må skaffe meg ein mini-graver!!

Noko anna som blir veldig påvirka av min vesle våryrheit er pågangsmotet til å begynne med noko nytt. Derfor har timene mellom mørkets frembrudd og sengetid vorte fylt med planlegging, orientering og organisering av eit nytt prosjekt. Eg har herved vorte Frittståande Hudpleiekonsulent i Mary Kay! Hærlege jehova korleis skal detta gå!? Men etter ei fantastisk inspirerande Career Conferanse på Lillestrøm forrige helg og lærerikt unit-møte i dag, så er eg klar som eit egg! Undrast kva framtiden nu vil bringe!! :-D

Nok om det...

I takt med åt våren har smelta snø og is, så har influensaen velta over oss. Ungar og vaksne ligger rett ut og eg har sjølv hatt ein merkeleg følelse i kroppen.
Har de nokon gong opplevd å føle att blodet bruser av energi, du liksom ikkje klarer å sitja i ro og må berre gjere noko? Eg vaknar kl 7 og har null problem med å krype ut av senga om morgonen. Etter endt arbeidsdag kan eg halde på med diverse pymseri ute (så sant været er samarbeidsvillig vertfall...) eller stulle med diverse inne. Sofaen har ikkje frista. Slik har kroppen min vore! Problemet er att hovudet på ingen måte er enig! Så lenge eg får stulle for meg sjølv i stillheit, så går det bra. Men så lenge eg er på arbeid med ein flokk ungar rundt meg heile tida, så kjenner eg att hovudet held på å eksplodere. Alle lydar trenger inn i hjernen og berre ekspanderar der inne. Når eg kjem heim så er hovudet heilt utslitt og skrik etter kvile, men sidan kroppen boblar, så greier eg ikkje slappe av. Grusomt irriterande. Men nå har endeleg hovudet teke overhand over resten av mitt legme og når Jo i kveld reiste i vegen for å feire gebursdag, så er eg igjen heime med paracett, kleenex og pledd i sofaen! Kviletid!! Eg håpar det roar seg til i morgo, for sjølv om eg greier å slappe av, så har eg synet i orden. Og synet mitt fortel meg att kåken skrik etter litt husarbeid. Men det får ligge for i kveld... No vil eg kvile av meg influensaen slik att eg kan fortsette med å nyte våren i fulle drag!

Jah, det var det for denne gong. Nå vil eg berre slaffen i sofaen og prøve finne noko spennande på fjernsynet.

Og går det i samma fart som det har gjordt ellers dette året, så kjem det sikkert ikkje ny oppdatering før lamminga er godt i gang uti april. Men det får de berre overleve!! :-p

Ha ein fin kveld!
~Svanse~

Ja, det er over ei veke sidan det da... Men dagene flyg som sommerfugel i medvind! Heldigvis!

Mars er godt i gang og min lille bryter i hovudet svippa over på vårmodus i takt med att kalenderen vart snudd! Dette kan nok forklarast med den "hete" februar-mnd kombinert med den fantastiske ferien eg hadde hjå pappa. Det er heilt rart, men Telemark-lufta gjev meg alltid eit ekstra energi-kick! Spesielt når sola på toppen av det heile viser seg frå si beste side: Den sida som lyser på MEG! B-)
Det hjalp også på alle de trivelege kveldene eg hadde rundt om sjå venner og familie! Berre synn eg ikkje hadde bedre tid slik att eg kunne besøkt mange fleir! Men det kjem alltid ein nestegong... ;-)

Denne siste veka har verkeleg fylt kroppen min med mengder av godt humør! Knall-fint vær gjer att snøen er på kraftig retrett, det er holkeføre overalt og det er heilt i orden!! I motsetning til i haust, så tripper eg nå rund på isen med eit nervøst smil om munnen. Vår-holka er så mykje bedre en haust-holka! Nå kan alt berre gå oppover! Snart må brodder byttast ut med gummisko og ein må vasse i gjørme framfor å trippe på isen! LYKKE! Sauene blir berre rundare og rundare, sola kjem nærmare å nærmare og Jo er fult oppteken med vår-klypp rundt om i regionen! Det kriblar i kroppen og smell i isen på Vågåvatnet. På Tessand har til og med tulipanene funne vegen opp av jorda! Det er VÅR!! :-D

Som de skjønnar så er eg rimeleg høgt-flygande om dagen, og alle prøvar å få meg ned igjen, tilbake til verklegheita: Mars er knapt påbegynt og kong vinter vil nok ikkje ta feri heilt med ein gong.
Men om det kjem eit snøfall eller to til før våren kan ta over, så er det heilt greit. Eg har fått ein forsmak av kva som ventar, og det gjev meg livsgnisten tilbake. Eg  har klart å halde på fornuften såpast att eg ikkje har kjøpt inn påskeliljer til å ha ute da... Men ei måtte berre bli med meg heim å få plass på kjøkenbordet. På den måten kan eg sitje å sjå på de fine, gule blomane når kong vinter vil tyne siste rest ut av tida han har fått tildelt, før våren tek over. Gule, fine blomar som vil halde motet mitt oppe heilt til lukta av våt jord og lamme-skrik fyller lufta og våren er her på ekte!! 

Å som eg gledar meg!!

~Svanse~

Hepp for det folkens!

Eg er ikkje heit sikker på om det er feriemodusen som har kommet med rakettfart og krasjlanda i hovudet mitt, eller om det er de to små boksene med øl eg fekk sammen med pizza tidlegare i kveld... Uansett så lever eg akuratt nå i ein passe stor lykkeboble med mange bittesmå mini-lykke-bobler svevende over hovudet mitt. Klokka slår akuratt nå 01.50 og eg er såpas sliten att tastene på pc`n min er litt for små. For 3. kveld på rappen har eg ikkje" teke senga på ryggen" før over midnatt, og det kjennes.
Kva skjer?
Jo, det skal eg fortelje.
Eg er på FERIE! Ah... Late dager sjå pappa på Edland!

Onsdagen starta det heile med lang kjøretur frå Vågå med ein liten pittstop på Lillehammer for å helse på vesle Syver-Supermann, mamma-Liv og pappa-Mats. Endeleg skulle eg få helse på det vesle vidunderet som kom til verden i slutten av august med sine knappe 500 gram...(!) Nå har han velta 5 kilo og er uten tvil eit bevis på att superhelter ikkje nødvendigvis kjem flygende med kondomdress og kappe. Syver er min lille Superhelt!! Og sammen med sine fantastiske foreldre, beviser han for verden att superkrefter ikkje nødvendigvis handlar om å vere verdens sterkaste, raskaste eller ha evnen til å fly....
Rundt midnatt hadde eg tyna mine siste superkrefter og kom velberga fram til målet for turen.
Torsdag enda med spontantur til Kviteseid og Unni. Mange, alt for korte, timar i sofaen sjå Unni er som vanleg heilt hærleg! Og i dag hadde me ein knallfin gå-tur rundt Bygdevegen i sola, kaffe sjå pappas eldste bror, litt avslapping heime å så ein knallfin kveld så pappa sin yngste bror m/fam. Pizza, øl, kake og kaffe. Og mykje skravling med heile gjengen! Kjempe triveleg!

I morgo er det pån igjen med besøk til Signe! Og er me oss sjølv like, så held det ikkje med ein liten time over kaffekoppen...

Feri er heilt fantastisk, spesielt når ein kan tilbringe den med så mykje kos!
Satsar på full-lada batteri og mykje positiv energi til eg skal attende til kvardagen!

Go natt alle sammen!!
~Svanse~

Hvilken drøm det hadde vore...!

Eg har hatt mitt årlige besøk hjå tannlegen i dag. Eit besøk av det uvanlig frivillige slaget, da eg ikkje turte vente til han senda "invitasjon" og bestilte time sjølv. Ei visdomstann er atter ein gong i gang med å skape trøbbel, og ein jeksel har uttrykt uvanlig mykje missnøye kvar gong eg vil nyte søtsaker. Slik tull måtte eg berre ha slutt på, for korleis skulle eg kunne nyte sjokolade, når den dumma tanna skulle slå seg vrang kvar gong! Når sjokolade-etinga mi blir trua, da er det berre å trosse frykten å ta turen til tannlegen. Alt for sjokoladen!

Ikkje heilt uventa fant han eit hol i jekselen min. Det positive var att det var så lite att han nesten ikkje såg det på bilde, han måtte nesten leite på tanna etter det. For sidan det var så vondt, så måtte det vera eit der! Greia er berre det att det hjelper ikkje om holet er bittelite eller krater-stort, boring må til! Fysj!
Så kom det domme spørsmålet: "Ska du ha någgå bedøvelse åt detta vesle dær da?" 
Øh... OH YES!!! Måkå på!
Problemet var att bedøvelsen brukte så lang tid på å fungere i dag, så boringa var litt meir smertefull en det som er vanleg (for meg). Han lurte på om han skulle sette ei dose til, men da svara eg berre "Nei, berre bli ferdig du nå!" Høyrde eg "ekte Viking!" Høhø... :-P
Poenget var att da eg låg der å venta på døden, på "Lyset" der besteforeldrene mine venta i enden sammen med Gråtass (Les: gamle katten min <3), så begynte eg å tenke på all smerten eg følte... DVS. all smerten eg ikkje følte. For da tannlegen oppdaga att bedøvelsen ikkje gjorde jobben og lurte på om eg kjente noko, så svara eg att "det stikk noko volsomt". Stikk, ja!
Da kom sommerens hendelse inn i hodet på meg, og da snakkar eg ikkje om 22. juli, for det blir for dumt... Å samenligne tannlegen med ein terrorist... Får vere måte på! Nei eg snakker om dagen etter terrorangrepene, 23. Juli. Den dagen satt eg, frivillig, i 2 timer på ein benk på Lillehammer TA2 å fekk foreviga 2 augestikkerar på ryggen/skuldra. Det er vel uten tvil noko av det meste smertefulle eg nokon gong har gjordt! Eg gjorde det av eiga fri vilje og på toppen så betalte eg intet mindre en 3000 norske kroner for "torturen", for så å kalle det kunst og ein hyllest til mine brødre.
Men så fort ein tannlege nevner att han må "plage" meg gjennom heile 5 minutter med borr, slik att han får reparert tanna mi så eg får tygd i meg maten (evnt. sjokolade...), uten smertehelvete.... Nei da! "Eg DØR!!" er tanken som skriker i hovudet mitt frå øyeblikket han setter nåla i tannkjøttet for å bedøve og heilt fram til eg er trygt tilbake i bilen! Først da kommer gledesrusen over det heile er over, for denne gong...

Eg sit her nå å tenkjer over kor dom eg egentleg er når det gjeld min frykt for tannlegen, men eg veit så inderleg godt att eg er like nervøs og redd neste gong eg kjenner antydning til besøk av "Karius og Baktus".

Det rare er: Om ca 2 veker har eg ny time, men er berre halvparten så nervøs fordi eg "berre" skal trekke ei visdomstann...

Nå skal eg bake boller, feire att eg kan eta søtsaker uten smerter igjen! :-D

Ha ein fortreffeleg aften, og ta vare på tygge-redskapen folkens!!
Jordan vet hvordan! :-p

~Svanse~

BTW: Til mitt forsvar så var eg ikkje klar over att tattovering var så vondt, og att eg veit bedre til ein evnt. nestegong eg skal under "nåla"... Og eg må innrømme att tattoveringa mi er mykje finare en tannfyllinga eg fekk i dag! :-p

Da har eg enda mitt 24. år... Hurra for meg! Egentleg kan vel gebursdagen kallast eit "personleg nyttår". Og kva vil nå mitt 25. år bringe? Lykke, hell og mykje kjærlighet! Det høyrdest vel flott ut! Så eg seier: JA TAKK!

Som seg hør og bør vart denne bragden feira med eit ganske moderat selskap på sjølvaste dagen. (2. februar) og vidare 3 dagar til ende! Eg skal ærleg innrømme att eg tykjer det er veldig kosleg å få gjordt stas på dagen sin, men eg liker ikkje så godt å gjere det sjølv.
Etter eg vart "vaksen" føler eg det blir litt feil å sjølv invitere folk heim for å feire meg. Det blir som att eg gjer stas på meg sjølv... Nei...
Derfor har eg løyst det på den måten att eg lagar ei enkel kake, steller huset, kjøper inn litt kaffemat og diverse i tilfelle nokon kjem. Eit par forsiktige innbydelsar hender det seg att eg sender da. Melding til mamma med spørsmål om ho vil koma på kaffe den dagen, eller kansje ein anna dag. Heldigvis er det mange som sender ei melding med spørsmål om eg er heime å om eg har kaffe. Det er egentleg det eg tykjer er trivligast. Når folk velger å dukke opp av eigen fri vilje, å ikkje fordi dei føler dei ikkje kan takke nei til ein invitasjon. Blir liksom meir ekte da!
Eg er heller ikkje så glad i store selskap med mykje folk. Da blir det så fult, selskapet blir splitta og lite personleg. Derfor blir det fort feiring over fleire dagar. Nokon kjem da, og nokon då. I år var ikkje unntak. På sjølve dagen kom svigers, mamma og pappa. Pluss syster til Jo med kjæresten og tanta mi (Åse)! Ein veldig grei kombinasjon egentleg. Mamma og Åse har veldig god humor, og er sjelden veldig særiøse. Det hjalp ikkje på att Åse klare å tryne da ho og mamma var på tur opp vegen om kvelden! Ein del latter rundt det for å si det mildt! Eg har det så artig når dei kjem sammen!
Kombiner dette med ei god motsettning, mine svigerforeldre. De har ein god sans for humor, men samtidig liker ein heftig diskusjon eller ein meir "sofistikert" samtale! Så når dei prøvde vere særiøse å prøve få i gang ei samtale, så kom det ein eller anna rar kommentar frå Åse, og det heile vart fort berre komisk! Akurattt slik eg likar det! Uhøgtideleg og morsomt, men samtidig triveleg!
Dagen etter kom Brodern med familie og Ole med familie. (Ole er sønnen til Åse, derfor mitt søskenbarn. Han er også nærmeste nabo...) Litt meir barneselskap med Vesle gulle, Mathias og jentene på Ripstrond. Mykje triveleg prat og ellers ein del tull... (Ole er veldig lik mamman sin når det kjem til samtaler... Lite særiøst!) 
Nå venter eg berre på "siste pulje"! Simen, Mina og Helma ville ta turen i helga, og eg regnar med det blir like kosleg denne gongen som alltid! :-D

Det har også vorte ein del fine gaver! Kjempe fine "fuglehus"-lykter frå Sør Fron, lilla pledd frå Ripstrond, bestikk frå Åse, kjele-sett frå Brodern m/fam og pappa, ei artig krukke frå bestemor til Jo, penger til ikea-tur frå mamma og ikkje minst ei hærleg Devold-trøye frå svigers! Det er gode plagg det! 
Jo var i det romantiske hjørnet, og dukka opp med ein bukett med roser!  ^^
Som vanleg blir eg så oppslukt i selskapet, att bilder ikkje er i tankene mine. Men litt av gavene har eg vertfall...

Så til "akuratt nå".
Nå sit eg i sofaen med ein god kopp kaffe og tittar ut på det fine været og planlegg resten av dagen. Den skal være veldig innholdsfattig! Eg vil ha ein skikkeleg koselaurdag! Lang borte på isen, ser eg skyggar av Vågås største ungar, som leikar seg med bilane sine på isbana for 3. helg på rad. Artigt for vaksne og unge, jenter og gutar som har ein svakhet for å leike seg med bil, att dei har fått ei slikt fantastisk tilbud om isbane-kjøring. Ute daler lette snøflak frå himmelen, fortsatt, som det har gjordt i over eit døgn. Jo måtte naturleg nok ut med traktor for å finne vegen under all snøen. Men med ein utetemp. på -10 grader og innetemp. på over 20, så skal ein ikkje klage. Dette er ekte vinter!!

Og etter ekte vinter, bør det komme ekte sommer...? Det er naturleg, eller...?

Ha ein knallfin vinter-laurdag alle i hop!! :-D

Venleg helsing frå ein bittelitt eldre og bittelitt klokare
~Svanse~

BTW: I'm growing older, not up...!